X
تبلیغات
کبوتر اصیل - بیماریهای کبوتران
کله کفتر
بیماریهای کبوتر

از میان بیماریهای مختلف این پرنده به خطرناک ترین آنها پرداخته و شرح می دهم.

۱-نیوکاسل:این مرض توسط ویروس ایجاد گردیده و سلولهای این حیوان توسط ویروس مورد حمله قرار میگیرندوعلائم آن خستگی وتشنگی و ضعیف شدن سریع-گاهی محو شدن چشم وگاهی هم این بیماری از نوع عصبی می باشدو ویروس در اینحالت به سلولهای عصبی حیوان حمله کرده وباعت فلج شدن اعصاب آن میشود.که علائم این نوع چرخش گردن و یا فلج شدن یک یا دو بال و پا می باشد.اغلب این بیماری پرنده ای را که بدن وی ایمنی لازم را ندارد بسرعت خواهد کشت.درمان خاصی برای این بیماری وجود نداشته وقبل از ابتلای حیوان به بیماری باید آنرا واکسینه کرد.اما در برخی موارد مخلوط ماست وسیر باعت فعالیت دستگاه ایمنی بدن پرنده شده است.اما این یک درمان قطعی نمی باشد.

۲-آنفولانزا و آبله:علائمی از جمله بوجودآمدن دانه های بزرگ بر روی بدن پرنده و صدای نابهنجار مجاری تنفسی پرنده و ترشحات چشم وبینی آن میباشد.این بیماریها نیز مانندموارد فوق درمان قطعی نداشته وحیوان باید قبلا واکسینه گردد.

امراض باکتریایی:معمولا این نوع بیماریها در اثر زیستن پرنده در محیطهای غیر بهداشتی یا غذای آلوده اتفاق میافتد درمان این نوع بیماریها توسط انواع مختلفی از آنتی بیوتیکهامانند تتراسایکلین وتایلوزین صورت میگیرد.


بیماری نیوکاسل:


دوستان گرامی هم اکنون در فریمان و احتمالا در شهرهای دیگر کشور نیز نیوکاسل فوق حادی ایجاد شده که حتما می بایستی برای پیشگیری از این بیماری اقدامات لازم و ضروری را انجام داد.

بنده یکسری مطالب را در ذیل خدمت دوستان در رابطه با پیشگیری این بیماری ارائه می دهم امید است که مورد عنایت و استفاده دوستان گرامی قرار گیرد.

عامل نیوکاسل:پارامیکسو ویروس.

علائم بالینی:
۱- فلجی  ۲- اسهال سبز  ۳- پیچ خوردگی گردن به سمت پشت یا در بین پاها
۴- کشیدگی گردن به جلو     ۵- لاغری    ۶- پرهای ژولیده  ۷- افسردگی  ۸- عطسه
۹- سرفه ۱۰-آبریزش از چشم و بینی و....
که البته هیچ یک از این علائم اختصاصی نمی باشد.(یعنی ممکن است در بیماریهای دیگر هم دیده شوند.)

ضایعات کالبد گشایی:  
۱-پرخونی در نای  ۲-تورم کیسه های هوایی   ۳-در کبوتران ماده ای که درحال تخمگذاری هستند خونریزی بر روی فولیکولها(زرده ها)    ۴-فولیکولها در محوطه شکمی(یعنی زرده های در حال شکل گیری در داخل سیستم مجاری تناسلی به داخل شکم نفوذ می کنند)
ضایعات فوق هم غیر اختصاصی هستند.برای تشخیص تفریقی باید کشت ویروسی انجام شود که خیلی هزینه بر است و معمولا هم انجام نگرفته و برای تشخیص بیماری به علائم بالینی و ضایعات کالبد گشایی بسنده می شود.

پیشگیری از بیماری :
۱- تعویض لباسها و کفشها هنگام ورود به پشت بام  ۲- شستن دستها  
۳- جلوگیری از ورود افراد به پشت بام   ۴- جلوگیری از ورود پرندگان آزاد پرواز مثل گنجشک به داخل  

لانه ها و سایر اقدامات مدیریتی دیگر :
۵-ویروس نیوکاسل تا مسافت ۱ کیلومتری می تواند توسط باد حمل گردد.

ضدعفونی:
بهترین ضد عفونی کننده نور خورشید می باشد.اگر لانه کبوترانتان آفتاب نمی خورد می توانید هر ماهی یکبار توسط ضد عفونی هایی مانند بنزالکونیوم کلراید که بر روی ویروس آنفولانزا هم علاوه بر ویروس نیوکاسل تاثیر خوبی دارد استفاده نمایید و پس از آن برای اطمینان بیشتر می اوانید از ترکیب پرمگنات پتاسیم و فرمالین که موجب تصاعد گاز فرمالدهید می گردد استفاده کنید.که البته با رعایت بهداشت و همچنین اشعه نور خورشید نیازی به اینگونه ضد عفونی کننده های نمی باشد.  

نکته مهم :
ویروس نیوکاسل تحت سویه های متفاوتی دارد که بنا به شرایط محیطی هر منطقه ای با ایجاد جهش ژنتیکی بوجود آمده اند.لذا ممکن است واکسنی که برای پیشگیری تزریق می نمایم مثمر ثمر واقع نگردد.در حقیقت باید از واکسنهایی استفاده نمود که حاوی ویروس تخفیف حدت یافته یا کشته همان منطقه باشد.

واکسیناسیون:
معمولا برای پیشگیری از ایجاد بیماری نیوکاسل از واکسنهای زنده تخفیف حدت یافته و یا کشته استفاده می گردد.واکسنهای زنده که در بازار معمولا به ب۱ چشمی معروف هستند سریعا تیتر می دهند اما ایمنی آنها کوتاه مدت خواهد بود ولی واکسنهای کشته دیرتر تیتر داده اما ایمنی آن بیشتر می باشد.بطور کلی واکسنهایی که در ایران تولید می شوند باید هر ۴ ماه یکمرتبه تکرار شوند زیرا ایمنی آنها حداکثر ۴ ماه می باشد.
جوجه ای که از تخم خارج می شود در سرم  خونی خود دارای آنتی بادی های مادری بر علیه این بیماری می باشد.(البته در صورتی که والدین آن قبلا واکسینه شده و یا بطور طبیعی آلوده شده باشند)حتما مد نظر داشته باشید که تا ۵ الی ۶ روز بعد از خروج جوجه ها از تخم تحت هیچ شرایطی والدین گرسنه نباشند زیرا در این دوره حساس اگر به جوجه ترشحات چینه دان(که تحت تاثیر هورمون پرولاکتین ایجاد می گردد)نرسیده و گرسنه بماند مولکولهای درشت آنتی بادی مادری شکسته شده و به عنوان منبع انرژی از آنها استفاده می شود و جوجه ها را در همان سنین ابتدایی در معرض ابتلا به بیماری قرار می دهند.
واکسنها را بر اساس دزی که بر روی آنها توسط کارخانه سازنده درج گردیده استفاده نمایید.

نیوکاسل فوق حاد:


هم اکنون در اکثر نقاط کشور نیوکاسل فوق حادی شایع گردیده که جهت انجام واکسیناسیون و پیشگیری می توانید اعمال زیر را انجام دهید:

اقدام اورژانسی :
اگر در گله شما نیوکاسل شایع شده و دامپزشک هم آنرا تایید کرده می توانید واکسن زنده نیوکاسل را با توجه به دز توصیه شده با آب مقطری که از آب شهر تهیه نشده باشد مخلوط کرده و بصورت اسپری بر روی کبوتران انجام دهید.حتما قبل از انجام این کار مطمئن باشید که کبوترانتان دچار بیماریهای تنفسی ناشی از مایکوپلاسما نباشند.پس از انجام اسپری بدلیل تیتر سریع  ایمنی لازم در کبوترانی که هنوز بیمار نشده اند ایجاد می گردد اما کبوتران بیمار حتما خواهند مرد.پس می توانید کبوتران بیمار را جداکنید(ولی اگر کبوتران بیمار معدوم شوند بهتر است)پس از واکسیناسیون به این روش حتما شیشه محتوی این واکسنها را سوزانده ویا با مواد ضد عفونی ضدعفونی نمایید ویا اینکه در آفتاب قرار دهید. پس از گذشت ۶ تا ۷ روز واکسن کشته روغنی را تزریق نمایید.

اقدامات جهت پیشگیری و واکسیناسیون:
جوجه ها را در سن ۵ الی ۶ روزگی با واکسن زنده بروش اسپری و یا قطره چشمی واکسینه کنید.اما ممکن است این روش هزینه بر باشد زیرا ویالهای واکسن دارای ۱۰۰۰ دز می باشند.پس می توانید از واکسن کشته روغنی رازی تاکید می کنم واکسن رازی زیرا تیتر نیوکاسل واکسن رازی از واکسنهای دیگر بهتر است و از جهت دیگر سویه ویروس این واکسن به ویروس بیماری نزدیک است.به نظر من از واکسنهای خارجی استفاده نکنید زیرا دارای سویه ای مربوط به همان کشور ها و شرایط اقلیمی مربوط به همان مناطق می باشند.

اقدامات پس از واکسیناسیون :
برای ۱۲ ساعت از ویتامینهای محلول در چربی(ویتامین آ- د-ای و کا- بهمراه الکترولیت استفاده کنید و ۱۲ ساعت دیگر هم از ویتامینهای محلول در آب(گروه ویتامینهای ب و ویتامین ث)استفاده نمایید.
بمدت ۴۸ ساعت هم بهتر است از پراندن کبوتران خودداری فرمایید.


عفونت پارامیکزوویروسی کبوتر (پاراآنفولانزا):

 
عفونت پارامیکزوویروسی عفونت حادی است که با اسهال و نشانه های عصبی و پیچش گردن مشخص می گردد.عامل بیماری ویروس پارامیکزو است که حرارت بر آن تاثیر نموده و ضد عفونی های معمولی آنرا از بین می برد.راههای انتقال عفونت به دو روش مستقیم عفونت از راه تماس نزدیک با پرندگان وحشی در هنگام مسابقه(البته در کبوتران مسابقه مسافتی)منتقل می گردد.در روش غیر مستقیم عفونت از راه غذا و آب و لوازم آلوده و از طریق پرندگان حامل بیماری که از خود عوارضی نشان نمی دهند منتقل می گردد.

•نشانه های درمانگاهی:   
اسهال سبز- بی اشتهایی-ژولیدگی پرها و سختی پرواز-لرزش سر و گردن و در پی آن فلجی بالها و پاها دیده می شود.نسبت آلودگی بر حسب حدت ویروس بین ۲۰٪ تا ۸۰٪ بوده و نسبت مرگ و میر ممکن است به ۹۰٪ نیز برسد.  

•نشانه های کالبد گشایی:
آثار بیماری در کالبد گشایی مشخص کننده بیماری نیست.معمولا شاهد خونریزی جدار روده ها-پانکراس و پیش معده همراه با پر خونی ریه ها بزرگ شدن طحال خواهیم بود.

•تشخیص:
در آزمایشگاه می توان ویروس را جدا کرده و بر روی جنین تخم مرغ ویا بافت سلولی کشت داد.همچنین می توان با آزمایش سرولوژی وجود پادتن های بیماری را تشخیص داد.

•تشخیص تفریقی:
این بیماری را باید از بیماری سالمونلوز و نیوکاسل تفریق کرد.این کار را می توان در آزمایشگاه انجام داد.

•پیشگیری:
جلوگیری از اخطلاط کبوترها با پرندگان وحشی و رعایت بهداشت جایگاه و لوازم آن.
از بین بردن لاشه کبوترهای تلف شده در اثر بیماری به روش بهداشتی.
استفاده از واکسن روغنی تهیه شده از ویروس کشته.


بیماری پاکس (آبله)  کبوتر:


این بیماری توسط نوعی ویروس بوجود می آید.این ویروس معمولا از اواخر تابستان و اوایل پاییز فعالیت بیشتری داشته و موجب بروز علائمی در کبوتر ها می گردد.علائم این بیماری بر روی پلک کبوتر بصورت  توده ای چرکی و زرد رنگ پدیدار می گردد.

این بیماری دو نوع علامت دارد:
۱-علائم پوستی ۲-علائم درونی
علائم پوستی بصورت لکه های زرد رنگی برروی نوک-چشم و بینی کبوتر قابل مشاهده است.ممکن است این دانه ها به حدی رشد کنند که باعث مرگ کبوتر گردند.  
علائم درونی بصورت زائده ها و دانه هایی در دهان و درون بینی کبوتر پدیدار می شود.

برای پیشگیری از این بیماری می توان کبوتر را واکسینه نمود.
برای درمان به محض مشاهده علائم ۱سی سی پودر اکسی تتراساکلین را در ۱ لیتر آب حل کرده و بمدت ۳ روز در اختیار کبوتران قرار می دهید.البته نباید بگذارید که خیلی دیر شود و بیماری پیشرفت نماید.روش فوق تنها باعث می گردد که باکتریها کمتر بتوانند در بدن کبوتر فعالیت کنند زیرا سیستم ایمنی بدن کبوتر توسط ویروس تضعیف گردیده است.در خلال ۳ روزی که پودر تتراسایکلین را به پرنده ها می خورانید ویوله دو ژانسین را از داروخانه انسانی تهیه کرده و  گوش پاک کن را به این ماده آغشته کرده و روزی یکبار تمام زخمها و دهان کبوتر را با آن شستشو دهید.
این بیماری را نباید با تریکوموناس اشتباه گرفت.در بیماری تریکوموناس دانه های زرد رنگی در گلو و دهان کبوتر پدید می آید که درمان آن توسط مترونیدازول انجام می گیرد.


SDS یا سندرم مرگ ناگهانی در کبوتر (Sudden Death Syndrome):


ممکن است برخی از شما عزیزان تا کنون به این مورد بر خورده باشید-گرچه این بیماری تقریبا در کبوتر نادر است اما برای یکی از کبوتران خود بنده این اتفاق رخ داده است.شاید مشاهده کرده باشید که بعضی اوقات شاداب ترین-چاقترین و سرحالترین جوجه کبوترها(عموما)یا کبوتران بالغتان در عرض چند دقیقه با سرعت و شدت زیادی بال زده -به پشت افتاده و می میرد.شاید از این بابت تعجب کرده باشید که مگر امکان داردکبوتر در عرض چند دقیقه بدون هیچ دلیلی بمیرد؟!متاسفانه این بیماری-یک بیماری متابولیکی است که در مدت زمان بسیار کوتاهی می تواند حیوان را از پای در آورد(البته از نظر بالینی).حال حتما این سوال در ذهنتان تداعی می شود که علت این امر چیست؟!چطور امکان داردکه پرنده در عرض چند دقیقه بدون سابقه قبلی بیماری بمیرد؟!

 سندرم مرگ ناگهانی چیست؟
 عارضه ای است که بیشتر در جوجه کبوترها مخصوصا جوجه های نر اتفاق می افتد-حال چرا بیشتر در جوجه کبوتران- آنهم جوجه های نر؟!
علت این امر رشد سریع جوجه ها می باشد.خوب حال شاید این سوال پیش بیاید که چرا بیشتر در جوجه های نر؟زیرا جوجه های نر بدلیل ترشح برخی از هورمونها-متابولیسم پایه و بطور کلی رشد سریعتر و بیشتری دارند و هر چه رشد سریعتر باشد حیوان بیشتر در معرض خطر این بیماری می باشد.
 پرندگان مبتلا دارای ظاهری سالم و چاق هستند و همیشه پس از کالبد گشایی در دستگاه گوارش خود غذا دارند.مرگ در عرض 1 الی 2 دقیقه رخ می دهدو اغلب-حیوان-در حالیکه به پشت افتاده تلف می گردد.
در کالبد گشایی ممکن است قلب-حاوی لخته های خون باشد که احتمالا ناشی از تغییرات پس از مرگ است.پس نمی توان حتما این علامت را بعنوان یکی از علائم اختصاصی SDS بشمار آورد.
ریه ها اغلب خیز دارند(یعنی پر از مایعات هستند)که این علامت نیز اختصاصی نمی باشد زیرا وقتی پرنده به پشت می افتد بعلت اینکه ریه ها به قسمت پشت و دنده ها چسبیده اند بر اثر نیروی ثقل زمین-مایعات به پایین نفوذ کرده و ریه ها را پر می کنند.
دوستان دقت داشته باشید و قوع این عارضه با افزایش سرعت رشد پرنده-افزایش می یابد.
بنظر می رسد در زمان استفاده از داروهای ضد کوکسیدیایی یونوفوری مانند سالینومایسین-ویرجینیامایسین و ... در جیره غذایی حیوان-SDS شیوع بیشتری خواهد داشت-پس دقت داشته باشید-کبوتران نیاز به استفاده از کوکسیدیواستاتها برای پیشگیری از کوکسیدیوز ندارند و تنها هنگامی که برای شما اثبات شد که مبتلا به کوکسیدیوز هستند از داروهای شیمیایی و کوکسیدیو ساید مانند آمپرلیوم به مدت محدود طبق نظر دامپزشک استفاده نمایید و جهت پیشگیری از وقوع آن(کوکسیدیوز)حتما دقت داشته باشید که کف لانه کبوتران-حتی المقدور از فضولات پاک بوده و به هیچ عنوان اجازه ندهید بر روی کف لانه و بر روی فضولات آب ریخته شود و یا کف لانه مرطوب باشد زیرا در اینحالت تک یاخته ایمریا براحتی رشد خواهد کرد.

 چگونگی پیشگیری:
دوستان عزیز از دادن پروتئین اضافی و یا استفاده بی رویه از مکملهای حاوی آمینو اسیدهای ضروری پرهیز کنید زیرا این مواد موجب افزایش رشد بیشتر  شده که زمینه را برای وقوع SDS  مهیا خواهد نمود.

 ضایعات کالبد گشایی:
خیز و پرخونی عمومی در ریه ها(ریه ها پر از مایع و قرمز و پر خون هستند)-دستگاه گوارش دارای غذاست(یکی از علائم مهم)-کیسه صفرا معمولا خالی است-کبد و کلیه ها اندکی بزرگ شده اند.ممکن است قلب حاوی لخته های خون باشد اما بظنها خالی اند و بطن چپ ممکن است تا حدی بزرگ شده باشد.

استفاده از فورازولیدون:
استفاده بی رویه از این دارو منجر به کاهش تورین(نوعی آمینو اسید)در بافت قلبی شده که این امر موجب دژنراسیون(تحلیل رفتن و از بین رفتن)عضله قلب حیوان شده و یکی دیگر از عوامل ایجاد کننده SDS محسوب می گردد.پس هیچگاه از فورازولیدون بطور بی رویه و سرخود برای پرنده استفاده نکنید.

 نتیجه گیری:
 برخی از دوستان کبوتردار گمان می کنند که هر چه به حیوان دان بیشتری بدهند برای جوجه ها مفیدتر خواهد بود-خیر دوستان چنین نیست زیرا با ارائه دان بیش از حد مورد نیاز به حیوان-پرنده را مستعد به بیماریهای مختلفی از جمله آسیت-SDS و ... می نماییم.زیرا حیوان در اثردریافت بیش از حد مواد مغذی-فشار متابولیکی زیادی بر اندامهای درونی آن وارد شده و مشکلاتی را برای پرنده در پی خواهد داشت.


بیماری تریکوموناس:


این بیماری نوعی گلو درد محسوب می گردد.که بصورت دانه یا لکه هایی زرد درون دهان کبوتر دیده می شود.این بیماری در کبوتران جوان متداولتر است.این بیماری از طریق دانه آلوده ویا تماس پرنده آلوده با پرندگان دیگرپدید می آید.سریعترین راه سرایت آن از طریق آب می باشد.از طریق غذا دادن والدین به جوجه ها نیز انتقال داده می شود.

درمان:
استفاده از انرو فلوکسازین در مواردی مثمر ثمر واقع شده.۱سی سی از این آنتی بیوتیک را را در یک لیتر آب حل کرده و به کبوتران می خورانید.دوره درمان ۵ روز می باشد.
برای درمان قطعی از مترونیدازول  با دز مناسب استفاده نمایید.مراقب باشید که دز مناسبی از مترونیدازول را مصرف کنید زیرا ممکن است باعث مرگ کبوتر شود.

لینک کلیپ بیماری تریکوموناس کبوتر


بیماری استرپتوکوکوسیس  کبوتر:


استرپتوکوکوسیس یک بیماری مهم و خطرناک در کبوترها می باشد.این بیماری توسط نوعی باکتری رشته ای بنام استرپتوکوکوس ایجاد می گردد.در این بیماری سیستم حرکتی کبوترها مختل می گردد.این بیماری بیشتر از طریق بستر کثیف و آلوده انتقال می یابد.پس توجه داشته باشید که در همه حال نظافت لانه را رعایت فرمایید.  
این باکتری پس از ورود به بدن کبوتر به تمام قسمتهای بدن پرنده رفته و از بافت های سلولی حیوان با ترشح آنزیمهای گوارشی بعنوان غذا استفاده می نماید.
تحت هیچ شرایطی اجازه ندهید که مدفوع کبوترانتان روی هم انباشته شود زیرا این باکتری توانایی فعالیت و استفاده از مواد آلی مدفوع را داشته و در آن تکثیر می گردد.
یکی از علائم این بیماری عدم تعادل در کبوتر است وپرنده نمی تواند بر روی پاهای خود بایستد.
در این بیماری یکی از علائم بارز و مشخص تغییر شکل مدفوع کبوتر بوده در اینحالت مدفوع به شکل زیر در می آید.
این باکتری ماهیچه های کبوتر را آلوده می کند و از آنها بعنوان منبع غذایی استفاده می نماید.  

پیشگیری:
۱-رعایت نظافت لانه کبوتر ها ۲-جلوگیری از ورود کبوتر غریبه به جمع کبوترها ۳-ایجاد صفحاتی همانند آنچه در پرورش بلدرچین بکار می رود که مانع از تماس پرنده با مدفوغش می گردد.  

درمان:
برای درمان  می توان از آموکسی سیلین با دز مناسب استفاده نمود.


بیماری آسیت در کبوتر:

بیماری آسیت که قصد تشریح آنرا در این پست برای شما دارم ممکن است بیماری شایعی در بین کبوتران نباشد اما امکان اینکه کبوترداران با آن مواجه شده باشند وجود دارد.  

آسیت چیست؟  
بیماری آسیت عارضه ای است که در اثر کمبود اکسیژن برای پرنده ایجاد می گردد و یکی از علائم بالینی محرز آن آب آوردگی شکم می باشد.
در این پست بیماری آسیت را هم از لحاظ علائم بالینی-ضایعات کالبد گشایی و هم از نظر فیزیولوژیکی و فعل و انفعالاتی که در اثر این بیماری در بدن پرنده اتفاق می افتد بررسی می نماییم.

علائم بالینی:
کبوتران مبتلا معمولا بی حالتر و دارای پرهای ژولیده و شکم متسع(باد کرده و متورم) می باشد.گاهی در آنها تنگی نفس نیز مشاهده می گردد.

ضایعات کالبد گشایی:  
مایع زرد کاهی در محوطه شکمی-بزرگ شدن دهلیز و بطن راست قلب-هیدروپریکاردیوم (آب آوردگی پرده پری کارد قلب)و تغییرات کبدی.
از نظر فیزیولوژیکی عروق ریوی پرندگان قابلیت انعطاف پذیری کمی را دارند در نتیجه این امر اگر فشار اکسیژن محیط از حدی خاص-کمتر شده و یا عوامل دیگری از جمله بیماریهای تنفسی مانع رسیدن اکسیژن کافی به بدن حیوان شوند دیواره این عروق سفت و سخت شده و بطن و به تبع آن دهلیز راست قلب برای تامین اکسیژن لازم برای بدن مجبور به پمپاژ سریعتر خون به سمت ریه ها می گردد.با وجود سختی دیواره عروق و افزایش فشار خون-خون به سمت بطن راست و سپس دهلیز و به تبع آن از طریق ورید وناکاوا به سمت کبد پس زده و هنگام خروج از دیواره مویرگهای کبدی تحت تاثیر ترومبین- فیبرینوژن پلاسما تبدیل به فیبرین شده و در محوطه شکمی تجمع می یابد.

توصیه مهم:
همواره به خاطر داشته باشید که اگر از کبوتران تهرانی و بلند پرواز نگهداری می کنید هنگام پرواز های طولانی از غذاهایی که مقادیر زیادی پروتئین دارند استفاده ننمایید زیرا این نوع خوراک فشار متابولیکی زیادی به پرنده وارد آورده و در ارتفاع بالا که فشار اکسیژن نیز کم است-نیاز به اکسیژن پرنده را افزایش داده وممکن است حیوان را در معرض ابتلا به آسیت قرار دهد.  

درمان:
برای درمان آسیت می توانید از داروی نفرامین یا اوروتروپین که به دفع مایعات اضافی بدن توسط کلیه ها کمک می کند استفاده نمایید ضمنا این دارو یک شستشو دهنده بسیار عالی کلیه هاست.
میزان مصرف آن طبق دزی است که بر روی پاکت دارو درج گردیده است.


بیماری پاراتیفوئید:


بیماری بسیار خطرناک و درد آور است و توسط برخی از سروتیپ های باکتریهای سالمونلا پاراتیفی(گرم منفی) پدید می آید.

علائم بالینی:
علائم بالینی این بیماری بصورت لکه هایی در بدن کبوتر قابل مشاهده است.این بیماری بصورت عفونت در نقاط مختلف بدن کبوتر پدید می آید که بصورت تورم در مفاصل پاها یا بالها ظهور می نماید.  
این باکتری می تواند توسط خون به تمام نقاط بدن نفوذ کرده و موجب سپتی سمی گردد.
از دیگر علائم بالینی آن افت جوجه درآوری در تخمها-تلفات بالای جنینی وتلفات بالای جوجه های تازه از تخم خارج شده است.
این بیماری اگر درمان نشود در نهایت به مرگ کبوتر منجر می شود.در این بیماری پوست پاهای کبوتر برجسته شده و کنده می شود.
بیماری فوق بیشتر در کبوترهای جوان دیده می شود و رنگ زیر شکم کبوتر زرد رنگ میگردد.
 بطور کلی در ضایعات کالبد گشایی ممکن است کبد پرخون و متورم و همچنین کانونهای نکروتیک سفید یا قهوهای در روی کبد دیده شوند.
یکی از ضایعات کالبد گشایی محرز و اختصاصی پاراتیفویید وجود چرک لوله ای شکل در سکوم ها می باشد که با آنتریت همراه است.
 در شکل زیر آنتریت بخوبی مشخص است و برای تشخیص تفریقی اگر  قادر بودید می توانید سکومها(دو زائده بن بست در محل اتصال روده کوچک به بزرگ)را باز کنید اگر دارای چرکهای لوله ای شکل سفت و سخت بودند حتما بیماری پاراتیفوئید می باشد.
 و از علائم بالینی دیگر آن کوری کبوتر است که البته اختصاصی نبوده و در پولوروم هم دیده می شود.در اینحالت رنگ چشم کبوتر زرد یا سفید شده و چشمان کبوتر کم کم بسته می گردد.  
طریقه انتقال این بیماری بیشتر از تماس کبوتر آلوده با کبوتر سالم بوجود آمده و یا از طریق مادر به جوجه انتقال و حتی از منافذ تخم هم به داخل آن نفوذ می کند.

درمان:
۱ سی سی سولفادیمین سدیم را در ۲ لیتر آب حل کرده و بمدت ۳ تا ۵ روز به کبوتران بیمار بخورانید.اگر درمان فوق مفید واقع نگردید می توانید ۰.۱ سی سی جنتامایسین ۵درصد را برای مدت ۳ روز به کبوتر تزریق کنید(روزی ۰.۱ سی سی)  
البته برای دارو دادن پیشنهاد کشت آنتی بیوگرام است اما اگر از علائم بالینی و ضایعات کالبد گشایی اختصاصی مطمئن شدید که بیماری پاراتیفویید است می توانید از داروهای فوق استفاده کنید.  
علت توصیه کشت آنتی بیوگرام این است که ممکن است در برابر داروهای فوق مقاومت دارویی وجود داشته باشد.   
این باکتری به طریق کلونیزاسیون در روده به گیرنده های دستگاه گوارش متصل شده و اختلالاتی را در هضم وجذب پدید می آورد.


بیماری ریسپریتوری یا سرماخوردگی کبوتر:


بیماری ریسپریتوری(RESPIRATORY) یا اصطلاحا سرماخوردگی کبوتر:این بیماری بیشتر هنگامی پدید می آید که جمعیت زیادی از کبوتران با هم در ارتباط باشند.این مرض شامل تعدادی از باکتریهای بیماریزا می باشد که در نقاط مختلف بدن کبوتر ایجاد بیماری می کنند.

علائم این بیماری شامل:
تب-سرماخوردگی-سردرد-گلودرد و درد در دیگر نقاط بدن کبوتر است.یکی از مهمترین علائم این بیماری تجمع ماده ای لزج در چشم وبینی و ورم چشم است.
این بیماری می تواند با تضعیف سیستم ایمنی بدن پرنده موجب ایجاد امراض دیگر هم شود.ضمنا گاهی از بینی کبوتر آب قرمز یا زرد رنگی بیرون می آید که از طریق آن می توان پی به این بیماری برد.
همچنین زخم یا کبودیهای زرد یا قرمز رنگ در زیر شکم پرنده به چشم می خورد.بعضا در این بیماری دیده شده که حیوان برای تنفس با مشکل مواجه است.

درمان:
خورادن پودر تتراسایکلین بصورت یک گرم در یک لیتر آب بمدت ۳ تا ۵ روز.اگر درمان فوق مفید واقع نگردید ۰.۲ سی سی تایلوزین ۵درصد را بمدت ۲ روز(هر روز ۰.۲ سی سی) را در عضله پرنده تزریق نمایید.


بیماری کلی باسیلوز کبوتر:


در رابطه با این بیماری کبوتر که در این پست قصد بحث درباره آن را دارم باید بگویم که به احتمال زیاد با آن مواجه شده اید زیرا که بسیار بیماری متداولی می باشد.
این بیماری باکتریایی بوده وعامل آن اشریشیاکلی که یک باکتری گرم منفی است می باشد.  

علائم بالینی بیماری در کبوتر شامل:ژولیدگی پرها-بی حالی-تنفس دشوارو...می باشد.  
دوستان حتما توجه داشته باشید که این بیماری ممکن است پس از ابتلای پرنده به بیماری ویروسی هم در اثر تضعیف سیستم ایمنی بدن آن ایجاد گردد.
گاهی اوقات این باکتری از طریق خون به تمام بافتهای بدن کبوتر منتقل شده و موجب عفونت کلیه بافتها می گردد.(کلی سپتمی)  

ضایعات کالبد گشایی این بیماری(علائمی که می توان در کالبد گشایی مشاهده کرد):
۱-پری کاردیت(عفونت و چرک در لایه پری کارد(خارجی)قلب)  
۲-پری هپاتیت(چرک بر روی کبد)   
۳-پری تونیت(چرک در ناحیه پری توئن-یعنی در اطراف روده ها)  

درمان:
این باکتری نسبت به برخی آنتی بیوتیکها مقاومت دارویی پیدا کرده است. در زیر من چند دارو معرفی می کنم در صورتی که پاسخ لازم را نگرفتید دارو را تعویض نمایید:
۱-آمپی سیلین  
۲-اکسی یا کلرتتراسایکلین
۳-کلرامفینیکل یا فلور فنیکل(توصیه من این است که  از کلرامفینیکل بعنوان اولویت اول استفاده نمایید.)  
۴ -فورازولیدون(داروی خوبی است اما طبق دز مصرف شود زیرا بسیار سمی است)  
۵-جنتامایسین(که می توانید بصورت تزریقی مصرف نمایید.)


بیماری کوکسیدیوز:


این بیماری توسط یک انگل تک سلولی پدید آمده و در قسمتهای مختلف بدن کبوتر تجمع می یابد.علت سرایت آن از راه دانه و آب آلوده ویا تماس پرنده بیمار با کبوتر است.

علائم:استفراغ. اسهال خونی.بیحالی و ژولیدگی پرهای کبوتر.

پیشگیری:
بهتر است مانع ورود پرندگان دیگر به مکان نگهداری کبوترانتان شوید.اگر می خواهید کبوتر غریبه ای را در لانه کبوترانتان نگهداری کنید حتما آنرا بمدت۱۴روز در قرنطینه نگهداری نموده تا از سلامت آن مطمئن شوید.

درمان:
۱-استفاده از داروهای آنتی کوکسیدیال مانند: سالینومایسین با دز مناسب.۲-استفاده از شربت سولفادیمین سدیم بمیزان ۴سی سی در ۲لیترآب بمدت ۵روز.


عفونت هرپس ویروسی  Herpes Virus Infection  کبوتر:


عفونت ویروسی حادی است که انسان-پرندگان و بسیاری از جانداران دیگر را بیمار می نماید. بیماری در کبوتر بصورت در گیری خفیف دستگاه تنفس و تغییراتی در اندامهای داخلی ظاهر می شود.در شکل شدید بیماری دستگاه عصبی درگیر می شود.این شکل بیماری با میزان بالای مرگ و میر-فلجی و پیچش گردن مشخص می گردد.عامل بیماری ویروس هرپس کبوتری است که نسبت به ضد عفونی کننده های معمولی و گرما حساس است.بطوری که گرمای ۵۶ درجه سانتی گراد بمدت نیم ساعت آنرا از بین می برد.

•نشانه های درمانگاهی:
۱- شکل تنفسی:در این شکل بیماری نشانه های عمومی نظیر ژولیدگی پرها-کم اشتهایی-عدم توانایی پرواز و اسهال سبز دیده می شود.همچنین بیماری با التهاب و تورم ملتحمه چشم و نشانه های تنفسی که با ترشحات بینی شروع و به تنگی نفس منجر می شود همراه است.
۲-شکل عصبی:در این شکل بیماری نشانه های عصبی مانند:ناتوانی حرکت-فلجی بالها و پاها-لرزش و گاهی پیچش گردن دیده می شود.بعلت فلجی نسبت مرگ و میر بویژه در جوجه ها به ۹۰٪ می رسد.نشانه های بیماری در برخی از کبوترها ظاهر نمی شود و این پرندگان در طول زندگی خود حامل عامل بیماری زا بوده و منشا انتقال عفونت به پرندگان دیگر می مانند.

• نشانه های کالبد گشایی:
مناطق نکروز در کبد و طحال و پانکراس.التهاب فبرینی در مخاط بخش بالایی دستگاه تنفسی و همچنین التهاب کیسه های هوایی از نشانه های کالبد گشایی بیماری است.

•تشخیص:
بیماری را می توان از روی نشانه های بیماری و کالبد کشایی و دیدن کنجیدگی های درون سلولی(با میکروسکوپ)تشخیص داد.

•تشخیص تفریقی:
بیماری را باید از عفونت پارامیکزو ویروسی و نیوکاسل تفریق کرد.

•پیشگیری:
برای این بیماری دو نوع واکسن موجود می باشد.یکی واکسن کشته که نتایج چندانی بهمراه نداشته است و دیگری واکسی تخفیف حدت یافته که نتایج خوبی بهمراه داشته است.


بیماریهای انگلی داخلی در کبوتر:


آسکاریدیاز:
عامل این بیماری کرمهای گرد انگلی به نام لاتین آسکاریدیاکولومبه است که هم کبوترهای اهلی و هم کبوترهای وحشی را آلوده می کند.شکل ظاهری این کرم شبیه کرم مشابه در ماکیان(آسکاریدیا گالی)است.این کرم در روده باریک(عمدتا در ناحیه دوازدهه و بخشهای بالایی روده باریک)کبوتر مستقر می شود.آلودگی شدید باعث توقف رشدو ژولیدگی پرها می شود.آلودگی بیش از حد کبوتر با این کرم سبب انسداد روده باریک و سوراخ کردن روده و چسبندگی آن می شود.کرم آسکاریس چرخه انگلی مستقلی دارد ودوره آلودگی به ۹ هفته یا بیشتر می رسد.لاروهای این کرم به دیواره روده باریک نفوذ کرده و التهاب روده را باعث می شود.کبوترهای جوان به این انگل حساس تر از افراد بالغ اند.این کرم از راه آب وغذای آلوده به تخم انگل منتقل می شود.وقتی شرایط محیطی(رطوبت ودما)مناسب باشد شیوع این آلودگی سرعت می گیرد.مدفوع کبوترهای مبتلا حاوی تخم انگل است.

علائم بیماری:
کبوترهای آلوده به کرم آسکاریس علاوه بر اسهال توقف رشد-لاغری- گیجی و تغییر رنگ پوست نشان می دهند.وجود انگل زیادموجب مکیده شدن خون زیاداز دیواره روده توسط این انگل و جذب نا کافی مواد غذایی از روده باریک و در نتیجه کم خونی پرنده می شود که این امر با نشانه رنگ پریدگی پوست و غشاهای مخاطی پرنده آشکار می شود.

تشخیص:
برای تشخیص دقیق وجود این انگل در کبوتران می توان پرندگان مشکوک را کالبد گشایی کرد یا مدفوع آنان را از لحاظ وجود تخم کرم که بیضوی شکل است و دیواره ضخیمی دارد  مورد آزمایش قرار داد.گاهی کرم بالغ با طول ۳.۵ سانتی متر و قطر ۱.۵ تا ۲ میلی متر از طریق مدفوع دفع می گردد.

درمان آسکاریدیاز:
داروی اختصاصی برای درمان آسکاریدیاز و انواع کلاپیلاریا در کبوتر دارویی است به نام کامبندازول با نام تجارتی آسکاپیلیا.در مصرف این دارو باید به کبوترهایی با وزن بیش از ۴۰۰گرم به مدت دو روز و هر روز یک کپسول خورانده شود. کبوترهای سنگین باید روزانه ۲ کپسول دریافت کنند.در صورت در دسترس نبودن داروی فوق می توان از داروهایی چون هیدروکلرور لوامیزول با نام تجاری اسپارتاکون-سوسپانسیونفن بندازول-ایورمکتین با نام تجاری ایومک -ترکیبات پپرازین مثل فسفات پپرازین-سیترات پپرازین و غیره طبق دستورالعمل مصرف یا دستور دامپزشک استفاده کرد.درمان در سنین ۶-۱۶و۲۶هفتگی انجام می گردد و باید پس از هر درمان مکمل ویتامینهای A-D3وE را به پرنده خورانید. از آنجا که آلودگی کبوترها به این انگل بسیار شایع است بهتر است درمان ضد انگلی بر علیه آسکاریدیاز سالی چند نوبت در کل گله انجام گیرد.تمیز نگهداشتن جایگاه کبوتران دادن آب آشامیدنی تمیز و مصرف غذای تمیز و غیر آلوده به مدفوع و درمان احتیاطی سالی چند بار با داروهای فوق الذکر از مهمترین اقدامات برای جلوگیری از ابتلای گله کبوترها به کرمهای آسکارید است.


بیماری وورم WORM:


در این بیماری ظاهر پرنده سالم به نظر می رسد و بیماری مشهود نیست.با بررسی مدفوع کبوتر در آزمایشگاه می توان پی به این بیماری برد.

عامل ایجاد این بیماری سندرومی است به نام راند وورم اگ  ( round worm egg) این سندروم در زیر میکروسکوپ شبیه کرمهای تخم مرغی بزرگی می باشد.این کرمها وقتی بزرگ شدند داخل رگها و روده پرنده زندگی می کنند و اندازه آنها به ۴ تا ۵ سانتیمتر می رسد و می توانند باعث مرگ پرنده شوند.پس از پیشرفت این بیماری در قسمت زیر شکم پرنده توده قرمز رنگی قابل مشاهده است.ضمنا این بیماری می تواند منجر به بیماری کوکسیدیوز شود.

درمان:۱میلی گرم لوامیزول را در ۴لیتر آب حل کرده و به مدت ۳روز به پرندگان بخورانید.مراقب باشید دز دارو بیشتر نشود زیرا سمی می باشد.


آلودگی کبوتر با کرمهای نواری  Cestodes Infestation:


•کرمهای نواری انگلهای روده هستند و در آلودگی شدید باعث نارسایی جذب مواد غذایی در کبوتر می گردندکه علت آن تغذیه انگل از محتویات روده و ترشح موادی است که بر کار گوارش تاثیر می گذارد.  

•عامل بیماری زا و دوره زندگی:  
سه گونه از کرمهای نواری کبوتر ها را آلوده می کنند.این سه گونه عبارتند از:
1-همینولیپس Hymenolepis
2-دوینیا  Davainea   
3-اپورینا Aporina
از مشخصات این کرمها بند بند بودن آنهاست و همچنین آنان سر کوچکی دارند که به کمک چنگکها و بادکشهای دهانی محکم به دیواره روده ها می چسبند.هر بندی دستگاه تناسلی نر و ماده مجزا داشته و آخرین بند پس از رسیدن جدا می گردد.و بند بعدی رشد نموده و به تدریج بزرگ می شود.که در داخل آن صد ها تخم باور وجود دارد که جنین دارند.بندهای رسیده پس از جدا شدن همراه با مدفوع پرنده دفع می گردند.کرمهای نواری برای تکمیل دوره زندگی خود به یک میزبان واسط مانند حشرات-حلزونها و کرمهای خاکی  و غیره نیاز دارند تا این تخمها را ببلعد.در داخل بدن میزبان واسط جنین از داخل تخم خارج شده رشد می کند و پس از غلاف دار شدن به شکل عفونی در می آید.هنگامی که کبوتر میزبان واسط را بخورد(که البته معمولا کمتر پیش می آید که کبوتر حشرات را بخورد مگر مگسهای داخل بدن خودش را) و این میزبان به شکل عفونی انگل آلوده باشد انگل به کبوتر منتقل می شودو پس از شش هفته به کرم بالغ مبدل می گردد.  

•راه انتقال:
آلودگی از راه خوردن میزبان واسط(که البته معمولا کمتر پیش می آید که کبوتر حشرات را بخورد مگر مگسهای داخل بدن خودش را که در بالا هم ذکر شد) که حامل شکل عفونی انگل است ایجاد می گردد.

•نشانه های درمانگاهی:  
در آلودگی خفیف نشانه های درمانگاهی مشاهده نمی گردد فقط ممکن است کمی از سر زندگی کبوتر کاسته شود.  
در آلودگی شدید تعداد زیادی انگل در روده کبوتر تجمع نموده و عملیت گوارشی را مختل می سازند در نتیجه برخی از مشکلات ناشی از کمبود مواد غذایی بروز می کند که ممکن است زمینه ساز بیماریهای واگیر دیگری در دستگاه گوارش گردد.(بعلت تضعیف سیستم ایمنی بدن حیوان ممکن است عوامل ثانویه بروز کرده و پرنده به بیماریهای دیگر نیز مبتلا گردد)  

•تشخیص:
بیماری را می توان با آزمایش میکروسکپی مدفوع کبوتر و مشاهده بندهای رسیده کرمهای نواری تشخیص داد.

• درمان:
1-تجویز کپسولهای ضد انگل به میزان 1 کپسول برای هر 500 گرم وزن کبوتر در روز و به مدت سه روز پیاپی و یا استفاده از پودر لوامیزول با دز مناسب.
2-از بین بردن میزان واسط بوسیله سموم حشره کش کاربایل 3% تا     5% یا مالاتیون 4%(فقط باید دقت شود که داخل لانه کبوتر ها هرگز با این مواد سم پاشی نگردد)

•پیشگیری:
باید با استفاده از حشره کشها یا آهک زنده بصورت دوره ای اقدام به از بین بردن میزبانهای واسط نمود.


شناسایی شپش در کبوتر:


شپش انگلی خارجی است که از پرها وپوست تغذیه می کند.در کبوتر یازده نوع شپش پر وجود دارد که همه آنها از پرهای کبوتر وگاهی از خون آن تغذیه می کنند.بسیاری از کبوترها به این انگل آلوده اند. آلودگی خفیف اهمیت چندانی ندارد.اما آلودگی شدید بر فعالیت کبوتز تاثیر دارد.عامل بیماری زا نوعی شپش پر است که تمامی مراحل رشد ونمو خود را روی بدن کبوتر می گذراند وتخمهای خود را به ساقه پرها می چسباند و شش تا هفت روز بعدلاروها از تخم بیرون می آیندو پس از ۳ تا ۴ هفته بالغ می شوند.یک شپش ماده ممکن است تا یکصد و بیست هزار تخم بگذارد.معروفترین شپش پر کبوتر شپش کولمبی کولا کولمبه(Columbicola Columbae)است که بدنی کشیده بطول ۱.۸تا۲.۷میلی متر وعرض ۳میلی متر دارد.

نشانه های آلودگی:
شپش از روی کراتین(پروتئین موجود در پرها)وچربی پرها تغذیه می کند.چربی موجود در پرها باعث چرب شدن پرها شده وپرها را در مقابل خیس شدن حمایت کرده وآنها را نرم نگه می دارد.از این رو آلودگی با شپش باعث ژولیدگی پرها وخوردگی آنها می شود.شپش همچنین پرهای کوچک را نیز می خوردکه این کار باعث رشد غیر طبیعی پرها می گردد.

درمان:سم پاشی مستقیم پرها و آشیانه با محلول مالاتیون ۴٪ یا کاربایل ۵٪به میزان مناسب.


واکسیناسیون کبوتر:


این پرنده در معرض ابتلا به بیماریهای گوناگونی قرار داردو مهمترین این امراض نیوکاسل-آنفولانزا و آبله میباشد.که در صورت استعمال واکسنهایی که برای مرغداریها استفاده می شود بدلیل ایمنی کم آنها باید هر ۴ ماه یکبار واکسینه شوندواز ورود کبوتر غریبه به درون آنها جدا خودداری شود.واکسیناسیون بر اساس دزی که در روی جعبه واکسن ذکر گردیده انجام گیرد.


توضیحاتی در رابطه با دارو دادن کبوتر:

یکی از نکات مهم در مورد دارو دادن تشخیص صحیح بیماری می باشد.حال اگر خودتان از روی علائم بالینی(بخصوص علائم بالینی اختصاصی) موفق به تشخیص آن شدید می توانید از دارو ها استفاده نمایید که این امر هم مستلزم رعایت یکسری نکانی می باشد.
اگر از روی علائم بالینی قادر به تشخیص بیماری نبودید باید یکی از پرندگانتان را که مرده است نزد یک دامپزشک برده تا آنرا کالبد گشایی نماید.برای تشخیص قطعی می توانید از دامپزشک بخواهید که برای کشت میکروبی لاشه آزمایشی را بنویسد.
بهر حال پس از تشخیص صحیح بیماری اگر بتوانید اطلاعاتی را در مورد عوارض جانبی سو دارو مورد مصرف بدست آورید و دارویی با کمترین عوارض جانبی را مصرف کنید بسیار خوب است.
حتما به خاطر داشته باشید که بی مورد از آنتی بیوتیکها استفاده نکنید و تا در کبوترانتان علائمی را مشاهده نمودید دارو مصرف نکنید زیرا علاوه بر آسیبهایی که به پرنده وارد می سازد فلور میکروبی روده آنرا نیز بهم زده و کبوتر را مستعد بیماریهای دیگر می نماید.ضمنا با مصرف بی رویه آنتی بیوتیکها باکتریهای حساس به آنها جهش ژنتیکی یافته و در برابر این آنتی بیوتیکها مقاوم می شوند و نتیجه این امر آن است که ممکن است بعد ها کبوترانتان با یک عفونت ساده جان خود را از دست بدهند.
همیشه واکسیناسیون کبوتران را به موقع انجام دهید.همچنین رعایت نکات مدیریتی را برای جلوگیری از انتقال بیماریها به پشت بامتان رعایت نمایید.


برخی اثرات سو آنتی بیوتیکها:

نیتروفورانها:
مثل فورازولیدون که آنتی بیوتیکهایی وسیع الطیف و بسیار سمی هستند.مصرف بی رویه فورازولیدن موجب اختلالات گوارشی-خونریزی دستگاه گوارش و تورم اعصاب محیطی و...می گردد.

آنتی بیوتیکهای آمینوگلیکوزیدی:
مثل نئومایسین که موجب اختلالات گوارشی و آسیب به سیستم شنوایی می گردد.
تتراسایکلینها:
تتراسایکلینها هم که در اثر مصرف بی رویه بخصوص توسط کبوترداران نسبت به آنها مقاومت دارویی ایجاد شده و در اکثر بیماریها با توجه به اینکه وسیع الطیف هستند ولی بی اثر می باشند.
دوستان اکثر بیماریها را بدلیل غیراختصاصی بودن علائم بالینی و همچنین ضایعات کالبد گشایی نمی توان تشخیص داد.پس اگر یک عشق باز واقعی هستید و کبوترانتان برایتان ارزشمند هستند کمی بیشتر هزینه کرده و از دامپزشک درخواست کنید که حتما برای تشخیص صحیح و در نتیجه درمان درست و صحیح آزمایش بنویسد.
بیماریهای ویروسی درمانی ندارند و ضمنا علائم بالینی و ضایعات کالبدگشایی برخی از آنها بسیار شبیه بیماریهای دیگر و غیر اختصاصی می باشد پس در مواردی که امکان تشخیص تفریقی وجود ندارد اگر کبوترانتان برایتان ارزشمندند کمی برایشان هزینه کنید.....


توضیحاتی در مورد تتراسایکلینها:

تتراسایکلینها آنتی بیوتیکهایی طبیعی هستند که از قارچها تولید می شوند.در طبیعت اکسی و کلر تتراسایکلین وجود دارند همچنین در لابراتوار بصورت نیمه ساختگی رولی تتراسایکلین-داکسی سایکلین و متاسایکلین را از تتراسایکلین که خاصیت اصلی درمانی را دارد سنتز شده است.
تتراسایکلینها آنتی بیوتیکهایی وسیع الطیف هستند و بر روی باکتریهای گرم مثبت-گرم منفی و تا حدودی مایکوپلاسماها و برخی از قارچها تاثیر دارند.
مکانیسم اثر آنها به این صورت است که در پروتئین سازی باکتریها اختلال ایجاد کرده(با تاثیر بر روی ریبوزومها ی باکتری) و مانع از رشد وتکثیر آن می شوند(باکتری استات هستند.)
دوستان مراقب باشید که بی علت از تتراسایکلینها استفاده نکنید زیرا هم تاثیر سو بر روی رشد جوجه کبوترها خواهند داشت و هم ممکن است بر روی تولید اسپرم توسط نرها اختلال ایجاد نماید.ضمنا استفاده بی رویه از آنها منجر به مقاومت دارویی و اختلالات گوارشی و همچنین اگر بصورت تزریقی مصرف شوند موجب تخریشهای عضلانی می گردند.
بیشترین تاثیر این دارو بر روی کبد و دستگاه تنفسی کبوتر می باشد.سمیت آن متوسط و فاصله دز درمانی و سمی آن زیاد است.
البته برخی از باکتریها بدلیل مصرف بی رویه این دارو به آن مقاوم شده اند.
دوستان عزیز همیشه مد نظر داشته باشید که پیشگیری بهتر از درمان است.از تتراسایکلینها می توانید در درمان کلی باسیلوز-سالمونلوز-تا حدودی در مایکوپلاسموز(البته داروی انتخابی در مایکوپلاسموز تایلوزین است) و ... استفاده کنید.

منبع: www.kabootar-e-mosabeghe.blogsky.com 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
درباره وبلاگ

 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM



برای نمایش تصاویر گالری كلیك كنید



امارگیر حرفه ای سایت